137 Ermelo

Alvorens een verslagje van Ermelo: de twee jaarlijkse prijsvraag over de kaart die ik in de bus vond is gewonnen door de postbode. De kaart was bedoeld voor een andere Jos uit onze straat. Deze heeft de kaart inmiddels opgehaald.

Ermelo.

Leuke plek bij de gerestaureerde molen van Ermelo:

Waar de vlag staat stond afgelopen zaterdag een BSA motor, daar achter de wwe en daar weer achter nog een (echte) eend van de wegenwacht.
De hele dag zat de loop er in, er zijn veel foto's genomen. Dat is wel handig want dan vraag ik iemand waarvan ik zie dat deze uitgebreid foto's van mijn auto neemt of hij er wat aan mij wil doorsturen.
Deze foto's zijn genomen door Egbert Vonkeman:

Je ziet  wel alle krasjes en plekjes maar ik ga  niet voor concours staat. Alhoewel de wwe zeer binnenkort getaxeerd gaat worden.

Er kwam nog een oude kennis langs uit de eendenwereld. Dat was toeval, zijn vrouw had hem een weekend Ermelo cadeau gedaan om zijn verjaardag te vieren. Hij is zelf een eend aan het restaureren die hij gekocht heeft omdat deze uit zijn geboortejaar was. Ik hoop dat ik hem niet beledig maar ik dacht uit 1953.Hij is lid van de Enige echte eenden club, die een enorm magazijn hebben van oude onderdelen maar waar je alleen diè onderdelen mag kopen (vriendenprijzen) uit de tijd waaruit jouw eend stamt.

Twee echte wegenwachters kwamen op de fiets langs om de voertuigen te bekijken. Eèn van de twee vertelde dat hij de wegenwacht eend die op 't Harde gestationeerd staat regelmatig mag besturen. Een zekere Klaas. Wel jammer dat hij niet aanwezig was toen ik vertrok. Hij had me kunnen helpen met een probleem. Omdat mijn motorkap openstond (vinden de mensen leuk, voor velen een feest der herkenning) heeft iemand de gelegenheid gehad om een bougiekabel gedeeltelijk los te trekken. Starten en rijden gaat dan slecht. Nu moest ik zelf probleemoplossend te werk en dat heeft zeker 1 minuut gekost......

Al met al weer een leuk dagje met goede verzorging van de organisatie.

136 Kampioen

"Stond u in de Kampioen van deze maand?" is mij al een paar keer gevraagd. Nee dat was ik niet, maar Meint Munning. Die kende ik al van de Mehariclub. Tijdens het clubweekend speelde hij Banjo, zong daar bij, en alsof dat al niet genoeg was stak hij daarna vuurwerk af.

Meint onder zijn Mehari.

Waar de wwe wèl binnenkort te zien is:

De gele rijders in Ermelo bij museum Het Pakhuis op 25 oktober 2014

De afvaardiging bestaat uit één BSA motor en twee wwe'en.
Even klikken voor wat informatie over het hoe en wat.

Dan een primeur: Omroep Max maakt een vervolg op de serie ''Moeder ik wil bij de revue". Dit drama gaat heten: "Goedenavond, dames en heren" en handelt over de tv presentatoren/trices in de jaren 60. De eerste opnamen zijn reeds begonnen in Haarlem.

 Nu weet ik niet of de auto die in beeld is een mankement krijgt maar er is wel een verzoek gedaan aan de wegenwacht om medewerking te verlenen met wat oud materiaal. De opnamen vinden plaats in november. Vaak een hele dag op de set voor een seconde of drie als resultaat. Of Loes Luca (hoofdrol) moet smelten voor het oude wegenwacht materiaal. Of de regisseur Rita Horst begint weer een rechtszaak omdat het wegenwachtmateriaal door de producent geknipt is. Zie de commotie rond IEP!
Hoe dan ook, de catering is meestal voortreffelijk geregeld.

Tenslotte de tweejaarlijks prijsvraag.
Wie weet er meer van deze aardige kaart die bij ons in de brievenbus lag:

Ik kan de afzender(s) niet goed lezen (..... Henk) maar was er blij mee (hart onder de riem en zo).

135 Speciale veren

De eerste firma waarmee ik contact zocht maakt geen veren voor auto's. Mooi principe, auto's vervuilen!.
Speciaal voor de Technische verenfabriek VIOD, deze blog.
Het gaat om de veer die aan de achterzijde in de veerpot zit (maakt links of rechts gewonden wat uit?):

De huidige veer heeft volgens de kenners een veerconstante van ca. 170.
In onderstaand plaatje zijn de bekende waarden in de Avek designer ingevoerd:

De veer zou (ook weer volgens de kenners) twee maal zo stijf moeten worden.
Buitendiameter en lengte liggen vast, 10 en 18 centimeter.
De binnendiameter mag niet kleiner worden dan 65,5 mm, dan past de veer net om de veerschotel.

Wanneer ik in de designer de draad diameter 17,25 maak komt de veerconstante boven de 300, dat lijkt me het proberen waard:

Wellicht ben ik geheel op de verkeerde weg, dat horen we wel van de deskundigen van de VIOD

134 Engeland

Eerst nog even over het evenement in Utrecht, in de wakkere krant van Nederland stond een stukje (met video) over de eigenaar van de elektrische eend die naast de wwe stond:
Elektrisch rijden. Die meldde overigens dat ik de knipperlichten achterstevoren heb gemonteerd. Moet ik even veranderen.

Na dit evenement zijn wij van huis gaan rijden naar de Stena. Eerste hobbel: die werd met veel gekraak genomen. De wwe blijkt toch niet hoog genoeg op zijn veren te staan. Naar Utrecht v.v. had ik dat niet bemerkt maar met de extra lading wel. Dus gelijk omgekeerd en wat gereedschap geloosd: krik, bankschroef, jerrycans en de heavy accukabels die aan de achterdeur hingen.
Op de vering kom ik later terug.
Foto bij de boot, weliswaar op de terugweg maar dat ziet niemand.
Ja, er is wat fog maar dat is hier ook wel eens.

 

Hier zijn we dus geweest en zo nog wat leuke plaatsjes in de buurt, met mooi nazomer weer en een uitstekend onderdak in Nayland, waard voor een mooi reisverslag maar daar gaat deze blog niet zo over.

 Mooi in Bury st Edmunds:

 Leuk in weet ik niet meer:

Ter zake, het bezoek aan Villevans, de leverancier van de polyester achterkant van de wwe.
Een sfeerbeeld:

En een volgens Graham (bijna) uniek exemplaar waar er maar 3 van gemaakt zouden zijn:

 De wwe in het hol van de leeuw:

Nog verder in het hol, rechts achterin staat de mal die gebruikt wordt bij het vervaardigen van de achterkanten.
Volgens Graham een smerig karwei waarvoor hij dan ook iemand inhuurt. "Does he wear a mask?", "No it is his own face" was het antwoord.

 

Een tussenproduct waar de achterkant nog op moet, deze is duidelijk voor de Engelse markt:

Terug naar de onvoldoende vering.
Zo werkt de vering van een 2cv ongeveer, voor- en achterwielen zijn met elkaar verbonden door een veerpot.

(Hier volgt een min om meer technisch verhaal).
Wanneer nu zo'n veer in de veerpot zwaarder wordt gemaakt verandert de veersterkte (uitgedrukt in veerconstante) en zal de 2cv minder doorzakken. De veer zit opgesloten in een bus en de maten in de breedte en de lengte liggen dus vast.
De huidige veer heeft een dikte van 15,25mm.
Er is stijfheid te winnen door de dikte van de veerdraad te verhogen (of het aantal wikkelingen te verminderen, of het materiaal of alle drie).
De huidige veerconstante waarde is ongeveer 175 kN/m.  Wanneer gekozen wordt voor een verdubbeling van de stijfheid moet de draaddikte naar 17,5 mm: 331 kN/M. Eerst maar eens meten of dit gaat passen in de huidige veerpot (de binnendiameter wordt kleiner).
De firma Ecas in Engeland levert zwaardere veren (100% uprated, tweemaal zo stijf). De waarde van de constante die ik bij navraag op kreeg was in pounds: 1715. Nu is 1 inch pound gelijk aan 0,113 newton meters en zou ik aan een waarde komen van 193,8 kN/m. Niet tweemaal zo stijf, dus hier zijn nog wat vraagtekens.

Dan nog maar wat foto's:
Een vrijwilliger (80 jaar) repareert kiezel voor kiezel een kathedraal. Bijna klaar.

 De auto waar Graham Cotton (eigenaar van Villevans) ons in meenam voor een lunch. Een GS C-Matic.

Volgende keer meer over de veren, tot slot nog even over de bedrading.
Die klopt niet. Bij het aanzetten van de zwaailamp gaat er een indicatielampje op het dashboard branden. Dat lampje ging ook steeds meer branden wanneer ik de normale verlichting aanzette. Niet goed. Bovendien merkte ik op de terugreis dat de verlichtingsschakelaar als verwarmingselement ging werken. Niet goed. Al voelend onder deze schakelaar ontstond er spontaan een blaar op mijn wijsvinger. Niet goed. Al kijkend onder de motorkap zag ik dat het daar qua bedrading een zootje was. Niet goed. Zo wordt het lijstje van de te verrichten werkzaamheden steeds langer. Het houd je van de straat.

133 Tussenblog

Vòòr de blog over Engeland even een tussenblog over de Open Monumentendag in Utrecht.

Mooi weer dus dan kan zo'n dag al niet stuk.
Leuke omgeving, het stationsplein voor het Spoorwegmuseum.

Goed verzorgd ook met een hapje en een drankje.
Leuke verhalen gehoord van Hans Buiter, de verenigingshistoricus van de ANWB. Bijvoorbeeld dat de wegenwacht van de ANWB al in een zeer vroeg stadium was opgericht en in de beginjaren verliesgevend was, alleen maar om de concurrent (KNAC) te vroeg af te zijn.

De gele rijders stonden opgesteld naast een stand van de  Stichting Mobiel Erfgoed Centrum
die aanwezig was met twee 2cv's met elektromotor. 

De eigenaar van deze bestel eend was geïnteresseerd in het Lydia concept, meer ruimte voor de accu's. 
Actieradius van 120 km. De oplaad- en verbruikstechniek is min of meer afgekeken van de elektrische vorkheftrucks. 

De tweede elektrische eend: 

Gebouwd door een bekende in de eendenwereld: "Leen APK".

Je kon jezelf laten vereeuwigen in een mooie setting. Er werd je dan gevraagd iets afwijkends te doen en de anekdote gedachtig van Churchill en Gerbrandy (Churchill zei: "Ah, Spring is in the air", waarop Gerbrandy antwoordde "Why should I?") leef ik mij hier uit. Moet een hele snelle sluitertijd zijn geweest.

 Dan ook maar de foto van de Ami rijder:

Leuke dag en na afloop als een speer naar de StenaLine.
Volgende blog gaat (als er niets tussenkomt) echt over het tripje naar Engeland.

132 Klaar

Zaterdag 13 september (morgen voor wie dit vandaag leest) te zien bij de Utrechtse Open Monumentendag. Een oldtimer feestje op de Maliebaan waar de voorloper van de ANWB ooit is begonnen. Vanaf 11.00 uur.

Wij roepen in herinnering:

 En kijk nu eens:

En:

Nu:

 

Met speciale dank aan de sponsor van de wegenwachttekst:

A.L. Reclame te Noordeloos

 Tot ziens, de wwe gaat een weekje Engelandvaren.

 

131 De praktijk

In de vorige blogs is de theorie van het inzetten de ramen uitgebreid aan de orde geweest.
Nu de praktijk.
De wwe is inmiddels weer thuis, keurig netjes gekit, gelast en van de goede kleur voorzien door meesterspuiter Chris.
Dus het afbouwen kan weer beginnen.
Eerst de ramen dan maar. Het raamrubber uit Engeland bleek niet bruikbaar doordat de peesopening te klein was. Dus een ander raamrubber gebruikt en Chris wilde oefenen met de pees en de Peestrekker. Het wordt niet zijn hobby maar het lukte.

Bij het aanbrengen van een pees moet er veel vaseline gebruikt worden en bij het kopen van een pot vaseline kijkt zo'n kassière je toch wat vreemd aan. Dat komt door Gerrit Komrij.

Die heeft een klein bundeltje gemaakt waarin hij van bekende gedichten de tweede regel heeft ''verbeterd''.
En van het begin van een gedicht van Adriaan Roland Holst:

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie’in de oude wind.......

maakte hij:

Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
tot ik de pot met vaseline vind

Thuis mocht ik zelf oefenen met glas, rubber en pees (en vaseline). Viel niet tegen.
Hier een foto waarbij het raam in de sponning zit en de pees al een stukje.

De volgende wedstrijd die ik moest aangaan was die van het aansluiten van de benzine opening.
Viel òòk al mee, de vulslang had gewoon die ene millimeter meer die nodig was. Toch maar wat vaseline gebruikt want die pot moet tenslotte op.

Ander dingetje: een mooie verbinding tussen de zwaailamp en de pijp, verschillende diameters.
Tekening gemaakt in sketchup:

 en de 3d printer aan het werk gezet:

 

Weer iets sneller opgeschreven dan gedaan want het blijft een gevecht om de 3d printer te laten doen wat hij/zij moet doen. Maar als het werkt is het leuk.

De zwaailamp kan nu ook gemonteerd worden. Morgen verder.